„Znowu zostawiasz mnie samą na noc…”
Deszcz nieprzerwanie bębnił o ogromne okna rezydencji, gdy Aleksander przekroczył próg domu. Zegar w holu wskazywał już grubo po północy. W kuchni wciąż paliło się światło, a w powietrzu unosił się zapach świeżo przygotowanej kolacji.
Marina czekała.
Stała przy kuchence, powoli mieszając sos, choć od dawna był gotowy. Na stole stały dwa nakrycia. Dwa kieliszki. Dwa talerze.
Spojrzała na męża i odetchnęła z ulgą.
— Nareszcie…
Aleksander zdjął mokry płaszcz i odwiesił go na wieszak.
— Nie nakładaj mi. Nie zostanę.
Uśmiech natychmiast zniknął z twarzy Mariny.
— Co masz na myśli?
— Muszę jeszcze wyjść.
— Teraz?
— Tak. To ważne.
Przez chwilę w kuchni panowała cisza.
— Znowu zostawiasz mnie samą na noc…
Jej słowa zabrzmiały bardziej jak rezygnacja niż wyrzut.
Aleksander odwrócił wzrok.
— Wrócę nad ranem.
Po chwili drzwi wejściowe zatrzasnęły się za nim.
Marina została sama.
Po raz kolejny.
Przez ostatnie miesiące ich życie wyglądało dokładnie tak samo. Aleksander pojawiał się na chwilę, po czym znikał. Nie tłumaczył się. Nie odpowiadał na pytania. Coraz bardziej zamykał się w sobie.
Początkowo ufała mu bezgranicznie.
Później zaczęły pojawiać się wątpliwości.
Aż w końcu wyobraźnia zaczęła podsuwać najgorsze scenariusze.
Inna kobieta.
Ukryte długi.
Albo sekret zdolny zniszczyć całe ich życie.
Tej nocy postanowiła poznać prawdę.
Dwadzieścia minut później jechała za srebrnym samochodem męża.
Miasto powoli zostawało za nimi. Zamiast skręcić w stronę centrum biznesowego, ekskluzywnych restauracji czy luksusowych hoteli, Aleksander kierował się coraz dalej na obrzeża.
W końcu zatrzymał auto przed starym, niepozornym budynkiem.
Marina zgasiła silnik.
Na ścianie wisiał wyblakły szyld.
**„Centrum Rehabilitacji Dziecięcej”.**
Zmarszczyła brwi.
Co Aleksander robił w takim miejscu?
Kiedy wszedł do środka, ostrożnie podeszła do jednego z okien.
I zamarła.
Za szybą zobaczyła człowieka, którego niemal nie poznawała.
Aleksander śmiał się głośno razem z dziećmi.
Pomagał chłopcu budować model samolotu.
Klaskał dziewczynce, która stawiała pierwsze kroki po długiej rehabilitacji.
Przytulał małego chłopca, który właśnie się rozpłakał.
Nie wyglądał jak bezwzględny biznesmen, którego znali wszyscy pracownicy.
Wyglądał na szczęśliwego.
Naprawdę szczęśliwego.
Po chwili podszedł do niego jeden z pracowników placówki.
— Dzięki pańskiemu wsparciu udało nam się zakończyć cały remont nowego skrzydła.
Aleksander pokręcił głową.
— Nie róbmy ze mnie bohatera.
— Dzieci powinny wiedzieć, komu to zawdzięczają.
— Nie. To ma pozostać między nami.
Marina poczuła, jak serce zaczyna jej bić coraz szybciej.
— Dokumenty są już gotowe — dodał pracownik. — Za tydzień możemy otwierać nowy budynek.
— Idealnie. Chcę zdążyć przed urodzinami mojej żony.
Marina mimowolnie wstrzymała oddech.
— Myśli pan, że będzie wzruszona?
Mężczyzna uśmiechnął się.
— Buduje pan ten ośrodek ku pamięci jej brata. Jak miałaby nie być?
Świat na moment przestał istnieć.
Dziesięć lat wcześniej jej młodszy brat Andrzej przegrał walkę z ciężką chorobą.
Po jego śmierci Marina wielokrotnie powtarzała jedno marzenie:
stworzyć miejsce, w którym każde dziecko otrzyma pomoc bez względu na sytuację finansową rodziny.
Nigdy nie traktowała tych słów poważnie.
Były tylko marzeniem.
Tymczasem Aleksander zapamiętał każde z nich.
I przez wiele miesięcy realizował je w tajemnicy.
Łzy same napłynęły jej do oczu.
Wtedy usłyszała za sobą znajomy głos.
— Wiedziałem, że w końcu mnie odnajdziesz.
Odwróciła się gwałtownie.
Aleksander stał w drzwiach.
— Dlaczego nic mi nie powiedziałeś?
Uśmiechnął się lekko.
— Bo chciałem pokazać ci gotowy rezultat.
Marina spojrzała na dzieci bawiące się w sali.
— To wszystko zrobiłeś dla mnie?
— Dla ciebie.
Po chwili dodał:
— I dla Andrzeja.
Przez kilka sekund nie była w stanie wydobyć z siebie głosu.
Wtedy jej wzrok padł na grubą teczkę leżącą na pobliskim stole.
Na okładce widniał napis:
**„Projekt Andrzej. Uroczyste otwarcie.”**
Odruchowo otworzyła dokumenty.
Przewracała kolejne strony, aż dotarła do końca.
I nagle zamarła.
Pod dokumentem znajdowały się dwa podpisy.
Pierwszy należał do Aleksandra.
Drugi był jej całkowicie obcy.
Zmarszczyła brwi.
Kilka razy przeczytała nazwisko.
Potem powoli podniosła wzrok.
— Sasza… — szepnęła. — Kim jest Wiktoria Lebiediewa?
Twarz Aleksandra momentalnie straciła kolor.
Po raz pierwszy tej nocy zabrakło mu słów.
A Marina zrozumiała, że największa tajemnica wcale nie została jeszcze odkryta…
