Gdy zobaczyłem moją byłą żonę siedzącą samotnie na szpitalnym korytarzu, świat na moment zatrzymał się w miejscu.
Dłoń Mai drżała w mojej. Kiedyś była dla mnie symbolem bezpieczeństwa, dziś wydawała się tak delikatna, jakby mogła rozsypać się przy najlżejszym dotyku. Wpatrywała się w nasze splecione palce, a między nami zalegała ciężka cisza, rozświetlana jedynie zimnym blaskiem szpitalnych lamp.
— Arjun, nie powinieneś tu być — powiedziała cicho. — Rozwiedliśmy się. Masz własne życie. Nie musisz już zajmować się moimi problemami.
Spojrzałem na nią z niedowierzaniem.
— Problemami? Maju, spójrz na siebie. Straciłaś włosy. Jesteś podłączona do kroplówki. Siedzisz tutaj zupełnie sama. Przestań udawać, że wszystko jest dobrze, i powiedz mi prawdę.
Przechodząca pielęgniarka zniknęła za rogiem. Dopiero wtedy Maja odważyła się mówić dalej.
— Wszystko zaczęło się sześć miesięcy temu. Jeszcze zanim się rozwiedliśmy.
Poczułem nieprzyjemny ucisk w żołądku.
Sześć miesięcy wcześniej nadal mieszkaliśmy razem. Wracałem późno do domu, uciekając od rozmów i od ciszy, która powoli zabijała nasze małżeństwo.
— Byłam ciągle zmęczona — kontynuowała. — Najpierw myślałam, że to przez drugie poronienie. Potem pojawiły się siniaki, zawroty głowy i ból. Nie powiedziałam ci o tym, bo już wtedy oddalałeś się ode mnie. Bałam się, że choroba tylko przyspieszy to, co i tak było nieuniknione.
Zaśmiała się gorzko, lecz śmiech szybko przeszedł w męczący kaszel.
— Po badaniach usłyszałam diagnozę. Ostra białaczka szpikowa.
Słowa zawisły w powietrzu niczym wyrok.
— Dlaczego nic mi nie powiedziałaś?
— Bo już cię przy mnie nie było! — wybuchła. — Mieszkałeś obok mnie, ale duchem byłeś gdzie indziej. Każdego dnia widziałam człowieka rozczarowanego własnym życiem. Gdybym powiedziała ci o chorobie, zostałbyś tylko z poczucia obowiązku. Nie chciałam litości.
Każde jej słowo trafiało prosto w moje sumienie.
— Kiedy poprosiłeś o rozwód — wyszeptała — pomyślałam, że może to najlepsze rozwiązanie. Że będziesz miał szansę odnaleźć szczęście, zamiast patrzeć, jak powoli odchodzę.
— Nie mów tak.
Osunąłem się przed nią na kolana.
— Co mówią lekarze? Musi istnieć jakaś szansa.
— Była. Przeszłam dwie serie chemioterapii. — Dotknęła krótko ostrzyżonych włosów. — Niestety nie przyniosły efektu. Teraz jedyną nadzieją jest przeszczep komórek macierzystych.
— Znajdziemy dawcę.
Spuściła wzrok.
— To kosztuje fortunę. Ubezpieczenie pokrywa tylko niewielką część wydatków.
Poczułem narastające przerażenie.
— A twoja rodzina?
— Mama ma sześćdziesiąt osiem lat. Myśli, że przeprowadziłam się do Budapesztu i świetnie sobie radzę. Wysyłam jej stare zdjęcia, żeby nie poznała prawdy.
Serce ścisnęło mi się z bólu.
Kobieta, którą kiedyś kochałem najbardziej na świecie, walczyła o życie zupełnie sama.
— Już nie jesteś sama — powiedziałem stanowczo. — Nieważny rozwód. Nieważne wszystko, co wydarzyło się między nami. Od tej chwili będziemy walczyć razem.
W jej oczach na moment pojawił się błysk nadziei, szybko jednak przygaszony przez zmęczenie.
— Nic mi już nie jesteś winien.
— Mylisz się. Jestem ci winien więcej, niż potrafisz sobie wyobrazić.
W tej chwili drzwi gabinetu otworzyły się i wyszedł z nich lekarz z grubą teczką dokumentów.
— Pani Kovács?
Spojrzał na mnie.
— Jest pan kimś z rodziny?
— Jestem jej mężem.
Odpowiedź wymknęła mi się odruchowo.
Lekarz skinął głową.
— Najnowsze wyniki są bardzo niepokojące. Układ odpornościowy pani Kovács praktycznie przestaje funkcjonować, a liczba komórek nowotworowych gwałtownie wzrosła. Jeśli przeszczep nie zostanie wykonany w ciągu najbliższych siedemdziesięciu dwóch godzin, jej organizm zacznie się poddawać.
Zamarłem.
— Ale nie znaleziono dawcy, prawda?
— Nie do końca.
Lekarz przejrzał dokumentację.
— W trybie pilnym sprawdziliśmy międzynarodowy rejestr. Znaleźliśmy rzadką zgodność. Dawca znajduje się w Budapeszcie.
Po raz pierwszy od wielu miesięcy poczułem nadzieję.
— Kto to?
Lekarz spojrzał mi prosto w oczy.
— Pan, Arjun.
Ulga była tak silna, że niemal odebrała mi oddech.
— W takim razie nie ma na co czekać. Zróbcie wszystko, co konieczne.
Jednak lekarz nie odwzajemnił mojego entuzjazmu.
— To bardziej skomplikowane.
Jego twarz spoważniała.
— Dzisiejsze badania wykazały coś nieoczekiwanego. Nie możemy wykorzystać pana jako dawcy.
— Jak to możliwe?
Lekarz przez chwilę milczał.
— Ponieważ pobranie komórek w pańskim obecnym stanie zdrowia zakończyłoby się dla pana śmiercią.
Na korytarzu zapadła przejmująca cisza.
Odwróciłem się w stronę Mai.
Twarz miała bladą jak papier.
W jej oczach pojawił się paniczny strach.
— Doktorze… proszę… nie — wyszeptała drżącym głosem.
Lekarz spojrzał najpierw na nią, potem na mnie.
— Jest jeszcze jedna rzecz, panie Arjun. Coś, czego Maja nigdy panu nie wyznała. Coś, co całkowicie zmieni sposób, w jaki patrzy pan na tę sytuację.
Serce waliło mi jak oszalałe.
Co było ze mną nie tak?
I jaki sekret mógł okazać się bardziej przerażający niż wszystko, czego dowiedziałem się do tej pory?
