JEDENAŚCIE GODZIN PRZED ŚLUBEM
Do ceremonii zostało zaledwie jedenaście godzin, kiedy podjąłem decyzję, która miała zmienić wszystko.
Odwołałem ślub.
Nie przez kłótnię, zdradę ani nagłą zmianę uczuć. Zrobiłem to, ponieważ po wejściu do apartamentu panny młodej zobaczyłem Biancę z maszynką do strzyżenia w dłoni.
A obok niej stała moja trzyletnia córka.
Rosalie, jedna z naszych pokojówek, tuliła zapłakaną Livię. Na dywanie leżały długie pasma jej brązowych włosów. Jedna strona głowy dziewczynki była wygolona niemal do skóry.
Bianca nawet nie wyglądała na skruszoną.
— Jeszcze raz ruszy moje rzeczy, a ślubu nie będzie — rzuciła chłodno.
Spojrzałem na drżącą córkę. Potem podszedłem do Bianki, zdjąłem z jej palca pierścionek zaręczynowy i odpowiedziałem:
— Ślubu już nie ma.
Nasze małżeństwo miało być czymś więcej niż rodzinną uroczystością. Połączenie Morettich i Rizzanów oznaczało sojusz dwóch wpływowych rodzin. Setki zaproszonych gości, zarezerwowane hotele, ochrona, catering, udekorowana katedra — wszystko było gotowe.
W jednej chwili przestało mnie to obchodzić.
Zabrałem Livię do jej pokoju. Dziewczynka zasłaniała dłonią wygoloną część głowy.
— Tatusiu… jestem brzydka?
Te słowa zabolały mnie bardziej niż wszystko, co zobaczyłem wcześniej.
Chciałem wrócić do Bianki, ale Rosalie zatrzymała mnie.
— Zostań z nią.
Miała rację.
Moja córka potrzebowała wtedy mnie, a nie mojego gniewu.
Po badaniu lekarskim Rosalie opowiedziała mi całą historię.
Livia ćwiczyła przed ceremonią, niosąc koszyczek z kwiatami. Bianca zauważyła wtedy srebrny grzebyk w jej włosach i kazała go natychmiast zdjąć.
Ten niewielki przedmiot był dla nas bezcenny.
Należał do Eleny — mojej pierwszej żony i matki Livii.
Elena przegrała walkę z chorobą, kiedy nasza córka była jeszcze malutka. Srebrny grzebyk odziedziczyła po swojej babci i miała go we włosach w dniu naszego ślubu. Krótko przed śmiercią poprosiła mnie, żebym kiedyś przekazał go Livii.
Bianca znała tę historię.
Mimo to, kiedy dziewczynka nie chciała oddać pamiątki po mamie, powiedziała:
— Jutro nie chcę żadnych wspomnień o zmarłych kobietach na moim ślubie.
A potem wzięła maszynkę.
Najgorsze odkryliśmy chwilę później.
Maszynka nie znalazła się tam przypadkiem. Od początku leżała na stoliku Bianki.
Rosalie przypomniała sobie również rozmowę sprzed dwóch dni. Bianca zapytała ją, czy mamy przygotowaną inną dziewczynkę do sypania kwiatów, gdyby włosy Livii stały się „nieodpowiednie do ceremonii”.
Tą dziewczynką miała być jej sześcioletnia siostrzenica, Cecilia.
Poprosiłem mojego prawnika, Michaela, żeby sprawdził wszystko związane z przygotowaniami do ślubu.
To, co odkrył, rozwiało wszelkie wątpliwości.
Dwa tygodnie wcześniej zamówiono drugą sukienkę dla dziewczynki sypiącej kwiaty. Do zamówienia dołączono krótką adnotację:
„Na wypadek, gdyby córka Rizzana nie mogła wziąć udziału w ceremonii”.
Były też e-maile.
Bianca próbowała przekonać organizatorkę ślubu, aby nie pozwoliła Livii wystąpić z grzebykiem Eleny. Gdy usłyszała, że bez mojej zgody jest to niemożliwe, zwróciła się do Rosalie.
Chciała, żeby grzebyk po prostu „gdzieś się zapodział”.
Rosalie odmówiła.
Bianca zmieniła również plan przyjęcia. Według nowej wersji Livia miała zniknąć z głównej uroczystości znacznie wcześniej i spędzić resztę wieczoru w odległej części posiadłości.
Wtedy wszystko stało się jasne.
Problemem Bianki nigdy nie był wyłącznie srebrny grzebyk.
Nie chodziło nawet o Elenę.
Chodziło o Livię.
Bianca chciała stworzyć nowe życie, w którym dla mojej córki miało być coraz mniej miejsca.
Tego wieczoru Livia przesunęła palcami po wygolonej części głowy.
— Tatusiu, włosy odrosną?
— Oczywiście.
— Wszystkie?
— Wszystkie.
Zastanowiła się.
— Do jutra?
Nie potrafiłem powstrzymać uśmiechu.
— Aż tak szybko nie.
Minęły trzy miesiące.
Pewnego dnia znalazłem Livię przed starym lustrem Eleny. Włosy dziewczynki były już wyraźnie dłuższe.
— Tatusiu, teraz jestem znowu ładna?
Przykucnąłem obok niej.
— Nigdy nie przestałaś być piękna.
— Nawet bez włosów?
— Nawet wtedy.
Bianki nie było już w naszym życiu.
Rosalie została. Z czasem oficjalnie została opiekunką Livii, choć dla mojej córki była już kimś znacznie ważniejszym niż pracownicą.
Pewnej niedzieli pojechaliśmy we troje na cmentarz.
Livia przyniosła białe róże. Jedną z nich ostrożnie położyła na grobie swojej mamy.
Po chwili spojrzała na mnie.
— Masz grzebyk mamy?
Miałem.
Wyjąłem go z kieszeni.
Włosy Livii wciąż były trochę za krótkie, żeby dobrze go przypiąć, więc tylko delikatnie przyłożyłem srebrną ozdobę do dłuższych pasm.
— Mama naprawdę miała go na ślubie?
— Tak.
Dziewczynka przez chwilę przyglądała się swojemu odbiciu w wypolerowanym srebrze.
Potem oddała mi grzebyk.
— Jeszcze go przechowaj.
— Jak długo?
Dotknęła swoich włosów.
— Aż będą wystarczająco długie.
— Umowa stoi.
— Potem będzie mój?
— Będzie twój, kiedy tylko zechcesz.
Livia mocno mnie przytuliła.
W drodze do wyjścia szła między mną a Rosalie. Jedną dłonią trzymała mnie, drugą ją.
Patrząc na nią, pojąłem coś, czego przez lata nie potrafiłem zaakceptować.
Pamięć o Elenie nie wymagała od nas zatrzymania czasu.
Mogliśmy ją kochać, tęsknić za nią i nosić jej wspomnienie ze sobą, a jednocześnie pozwolić sobie żyć dalej.
Kiedy byliśmy już blisko bramy, Livia nagle się zatrzymała i dotknęła włosów.
— Tatusiu, zobacz! Naprawdę rosną!
Spojrzałem na nią i uśmiechnąłem się.
— Widzę, kochanie.
Ruszyliśmy dalej.
I wtedy zrozumiałem, że przez te trzy miesiące odrastały nie tylko włosy mojej córki.
Po raz pierwszy od śmierci Eleny również we mnie zaczynało rodzić się coś nowego.
Nadzieja.
